ص 15 ديباچه ) خوانده‌ام كه سرگذشت فيثاغورس او گويا بخشى است از تاريخ فلاسفهء او . نئوك دراپوسكولا « 134 » ( ص 1 - 16 و 17 - 52 ) پاره‌هائى از اين تاريخ او را كه يافته است گنجانده و آن تا سرگذشت افلاطون و همچنين داستان فيثاغورس است . رزنتال در ارينتاليا در گفتار خود دربارهء زنون بندهايى از اين تاريخ را با متن عربى سنجيده است . او خرونيكون يا سالشمارى هم دارد كه ياكوبى « 135 » بندى از آن دربارهء « تروا » را يافته است ( پاولى و ويسووا ، 1 / 21 : 214 - 217 ش 21 ) . اين دفتر بهترين سرچشمه‌اى بود كه سريانيان ديرينه در دسترس داشته‌اند ( باومشتارك 1 ) مسعودى در التنبيه ( ص 162 ) و شهرستانى در الملل و النحل ( ص 218 چاپ سنگى و 837 و 838 چاپ كيورتن ) از « رسالهء فرفوريوس الى انابو » ياد كرده‌اند و رازى « نقض كتاب فرفوريوس الى انابو المصرى فى شرح مذاهب ارسطوطاليس فى العلم الالهى » دارد ( خزرجى 1 : 317 - فهرست رازى 17 ) . اين انابو « 136 » كاهنى است مصرى و نامهء به دو نكوهشى است از برخى از كردارهاى دينى و پاره‌اى از آن هم چاپ شده است ( ديباچهء پرهيز فرفوريوس 16 ) . پيداست كه رازى آن را خوانده و خرده گرفته است . ( دائرة المعارف اسلامى 2 : 972 - گفتار دونلپ دربارهء صوان الحكمة ص 85 - ديباچهء او بر صوان الحكمة 22 ) شهرستانى هم در ملل و نحل ( 218 ) گفته است كه آنچه انابو مىنويسد كه افلاطون براى جهان آغازى زمانى مىداند ، دروغ است بلكه جهان آغاز على دارد و آفريده است . 7 - از پلوتارخوس يا فلوطرخس « 137 » فيلسوف آكادميايى

--> ( 134 ) - Opuscula ( 135 ) - Jacoby ( 136 ) - Anebon ( 137 ) - Plutarkhus